Przez cały rok w każdy piątek na ulicach starej Jerozolimy odbywa się nabożeństwo Drogi Krzyżowej. Prowadzą je franciszkanie po włosku i po angielsku, a w czasie Wielkiego Postu również po arabsku.

Według tradycji Jezus został skazany na śmierć w twierdzy Antonia, na północ od terenu świątyni. Droga Krzyżowa rozpoczyna się na terenie twierdzy Antonia, gdzie przynajmniej tymczasowo mógł przebywać Piłat, a zatem byłoby to miejsce biczowania, cierniem koronowania i skazania. Dzisiaj w tej okolicy są domy, klasztory i szkoła.

Na pierwszą stację pielgrzymi i wierni gromadzą się na dziedzińcu szkoły arabskiej. W średniowieczu była tam kaplica, dzisiaj prowadzący franciszkanie z uczestnikami nabożeństwa stoją półkolem modląc się: „tu Jezus został skazany na śmierć”.

Wychodząc z terenu szkolnego, po przeciwległej stronie drogi „via Dolorosa” znajduje się kaplica drugiej stacji, wzięcia krzyża. Wejście do kaplicy jest od dziedzińca franciszkańskiego klasztoru Ubiczowania, ale oficjalne nabożeństwo jest odprawiane na ulicy, gdyż kaplica nie pomieściłaby wszystkich.

Następnie grupa wiernych schodzi ulicą w dół, do przecznicy el-Wad „ulicy Doliny”, istotnie ulica ta biegnie od północy na południe doliną dzielącą miasto. Na rogu ulic jest kaplica trzeciej stacji, której wystrój ufundowali w czasie wojny polscy żołnierze i uchodźcy polscy.

Rzeźbę Chrystusa upadającego pod krzyżem wykonał Tadeusz Zieliński. „Tu Jezus upada po raz pierwszy”.

Po kilku krokach wzdłuż ulicy Doliny napotykamy kaplicę czwartej stacji. Niewielka kaplica jest wbudowana w budynek. Nad drzwiami do kaplicy płaskorzeźba również dłuta Tadeusza Zielińskiego przedstawia spotkanie Jezusa z Matką: „Tu Jezus spotyka Matkę swoją”.

Jeszcze kilka kroków i znowu przecznica tym razem na zachód, jest to dalszy ciąg via Dolorosa. Na rogu tych ulic znajduje się kaplica piątej stacji. Tu u zbiegu ulic mogło dojść do spotkania z Szymonem z Cyreny. Kaplica jest pod opieką franciszkanów z Kustodii Ziemi Świętej.

 

Via Dolorosa od tego miejsca wznosi się pod górę. Nieco dłuższy odcinek drogi doprowadza do szóstej stacji, spotkanie z Weroniką. Współczesne „weroniki” przy tej kaplicy, gospodynie tego miejsca to Małe Siostry od Jezusa.

Siódma stacja znajduje się na skrzyżowaniu z główną ulicą starego miasta, ulicą bazarową „suq”. Jest tu bardzo ciasno i zawsze duży ruch, oczywiście pieszych, transport odbywa się coraz rzadziej na osłach a coraz częściej na małych ciągnikach z przyczepami. W czasach Jezusa w tej okolicy musiała być brama miejska, zapewne i wtedy był tu tłok i ruch. Kaplica drugiego upadku jest własnością franciszkanów i nie tak dawno temu po przeprowadzeniu wykopalisk została rozbudowana. Wewnątrz kaplicy zachowała się kolumna z III-IV wieku, stanowiła wtedy element drogi rzymskiej.

Niedaleko, idąc na zachód jest ósma stacja. Nie ma tu kaplicy, pomimo starań nie udało się wybudować ani założyć kaplicy. Znakiem rozpoznawczym stacji płaczących kobiet jest fragment kolumny poziomo wmurowany w ścianę domu.

W kolumnie jest krzyż i napis grecki IC XC NIKA oznaczający: Jezus Chrystus Zwycięzca.

Dotychczas stacje były wzdłuż uliczek miasta a teraz aby dostać się do dziewiątej stacji należy wrócić się tą samą drogą do siódmej stacji do „suqu” i tą ulicą bazarową skierować się na południe. To zawracanie świadczy o tym, że kiedyś te okolice były już poza murami, poza miastem. Droga, którą prowadzono Jezusa szła ukosem do Golgoty, teraz teren jest poprzecinany uliczkami dlatego trzeba się wracać. Po kilkunastu metrach znowu trzeba zboczyć z drogi, na którą potem trzeba znowu powrócić. W ślepej uliczce, obok wejścia do koptyjskiego klasztoru stoi oparta w rogu kolumna, jest znakiem rozpoznawczym dziewiątej stacji: „Tu Jezus upadł pod krzyżem po raz trzeci” - modli się prowadzący.

Prywatnie, pojedynczym pielgrzymom wolno przejść przez kaplicę mnichów koptyjskich, ale oficjalne nabożeństwo prowadzone przez franciszkanów musi powrócić na suq i okrężną drogą udać się do Bazyliki Bożego Grobu. Następne stacje są już pod dachem Bazyliki. W kaplicy na Kalwarii orszak zatrzymuje się najpierw na środku, odbywają się modlitwy dziesiątej stacji, zdjęcia szat.

Następnie podchodzi się do ołtarza przybicia do krzyża z modlitwą: „tu Jezus został ukrzyżowany”.

Katolikom nie zawsze wolno głośno modlić się przed ołtarzem śmierci krzyżowej, który jest własnością prawosławnych Greków, piątkowa Droga Krzyżowa jest taką okazją.

Pod ołtarzem dwunastej stacji można dotknąć świętej skały Kalwarii.

Pomiędzy ołtarzami ukrzyżowania i śmierci na krzyżu, w środku kaplicy jest niewielki ołtarz Matki Boskiej Bolesnej, który jest jednocześnie trzynastą stacją Drogi Krzyżowej.

Ołtarz Matki Boskiej Bolesnej.

Ze śpiewem Salve Regina uczestnicy nabożeństwa schodzą z Kalwarii i udają się do ostatniej stacji Drogi Krzyżowej, do Grobu Chrystusa. Tu przed Grobem odprawia się modlitwy czternastej stacji: „tu Jezus został złożony do grobu”. Po tych modlitwach dodaje się: „Tu Jezus zmartwychwstał”.

Na zakończenie nabożeństwa Drogi Krzyżowej z samego Grobu Chrystusa wychodzi kustosz, przełożony franciszkanów z Ziemi Świętej i błogosławi wszystkich uczestników niezwykłego nabożeństwa śladami Chrystusa cierpiącego, prześladowanego, odrzuconego, ale też zmartwychwstałego.