Na wschodnich stokach Góry Oliwnej franciszkanie opiekują się sanktuarium o nazwie, która pojawia się w Ewangeliach tylko w kontekście Niedzieli Palmowej: Betfage (Mt 21,1; Mk 11,1; Łk 19,29). Wszyscy ewangeliści umiejscawiają Betfage na drodze z Jerycha do Jerozolimy, na Górze Oliwnej, niedaleko Betanii. Dzisiaj droga z Jerycha do Jerozolimy w Betanii skręca na południe i okrąża Górę Oliwną, ale tak nie było w starożytności. Droga ta wiodła wprost na zachód, wspinała się na stoki Góry Oliwnej, przechodziła obok obecnego sanktuarium w Betfage, omijała geograficzny szczyt od południa, grzbiet góry osiągała w okolicach klasztoru karmelitanek „Pater Noster”. Stąd już rozciągał się widok na Jerozolimę. Następnie obecnie używana droga skręca w lewo i wije się, przechodząc między cmentarzami żydowskimi, natomiast w czasach Jezusa wiodła prosto bardzo stromym stokiem ze szczytu wprost w dół w kierunku bramy miejskiej w murach Jerozolimy.

Betfage - wejście do kościoła

Jezus wyrusza z Jerycha przez Pustynię Judzką, podróżując do Jerozolimy (Mt 20,29; Mk 10,46; Łk 19,1.11.28). Zbliżając się do celu, posyła dwóch swoich uczniów, aby w Betfage przygotowali Mu osiołka i stąd rozpoczyna swoją ostatnią drogę przed śmiercią. Ewangeliści z wyjątkową pieczołowitością opisują ten fakt.

Przekazy pielgrzymów pierwszych wieków co do dokładnego miejsca są nieco rozbieżne, tym niemniej pokazywano im kamień, z którego Jezus wsiadł na osiołka. Prawdopodobnie w ciągu wieków w czczonym miejscu wspominano również spotkanie Jezusa z Martą, kiedy po śmierci Łazarza wyszła Mu na spotkanie (J 11,20). W roku 1876 archeologowie odnaleźli kamienne podwyższenie - a co było najbardziej zdumiewające, odkryto zachowane fragmenty fresków w stylu epoki krzyżowców. W roku 1883 franciszkanie weszli w posiadanie całej posesji i na ruinach wybudowali kościół i klasztor.

W kościele przyciąga uwagę spory kamienny sześcian ze wszystkich stron pokryty freskami. Można wyraźnie odróżnić fragmenty zabytkowe od współczesnych uzupełnień. Freski przedstawiają sceny z Niedzieli Palmowej: odwiązywanie osiołka, wiwatujących mieszkańców Jerozolimy z gałązkami palmowymi w rękach, i uszkodzony napis, który uznawany jest jako nazwa „Betfage”. Jedna scena nawiązuje do pobliskiej Betanii - przedstawione postacie są interpretowane jako Marta, Maria i Łazarz.
Całe wnętrze kościoła jest pokryte nowoczesnymi malowidłami, które stylem wyraźnie naśladują stare freski z czczonego podwyższenia. Malowidło w apsydzie przedstawia Jezusa na osiołku i grupę apostołów; dalszy ciąg wydarzeń jest przedstawiony na ścianach kościoła: wiwatujące dzieci (Mt 21,15), osoby zrywające gałązki, grupa ścieląca płaszcze na drodze (Mt 21,8; Mk 11,8), zgorszeni faryzeusze (Łk 19,38).
Dzisiaj starożytna miejscowość Betfage należy do wioski arabskiej et-Tur. Sanktuarium przypomina nam wydarzenie z Niedzieli Palmowej (Mt 21,1-10; Mk 11,1-11; Łk 19,28-44; J 12,12-19). Kamień, który cieszył się czcią z tego powodu, że stanął na nim sam Zbawiciel, nie tylko ozdobiono, ale włączono w obręb kościoła. Jak wiele kościołów przez wieki i ten był zburzony, zapomniany. Sanktuarium pod opieką franciszkanów dzisiaj jest znowu miejscem odwiedzanym przez pielgrzymów. Co roku w Niedzielę Palmową wyrusza stąd procesja z palmami.

Zwłaszcza w Niedzielę Palmową ożywia się to Sanktuarium w sposób niezwykły. I choć do sanktuarium w Betfage przybywają pielgrzymi przez okrągły rok to jednak jeden raz w roku w Niedzielę Palmową to sanktuarium ożywia się w niezwykły sposób. Pielgrzymi przybywają z całego świata. Przygotowują się do wyruszenia małymi grupkami. Pielgrzymi nawet różnych wyznań. Jest to jedna z nielicznych okazji gdzie do procesji organizowanej przez katolików dołączają się wyznania przybywające z całego świata. Wszyscy łączą się w jedną wielką procesję. I spod sanktuarium w Betfage starożytną drogą udają się w kierunku do Jerozolimy.

Mijają sanktuarium „Pater Noster” a potem szlakiem pielgrzymów obok wejścia do sanktuarium Dominus Flevit dalej w kierunku Starego Miasta. Śpiewy słychać w różnych językach i różne melodie. We wszystkich językach i we wszystkich melodiach powtarza się tylko jeden motyw; Hosanna, śpiewane we wszystkich możliwych tonacjach. Hosanna, śpiewają wszyscy wymachując gałązkami palmowymi lub gałązkami z drzew oliwnych.

Na samym końcu procesji idą franciszkanie. Nie tylko zamykają tę procesję, ale są tym głównym trzonem. Franciszkanie wśród których naczelne miejsce, honorowe miejsce zajmuje o. kustosz u boku patriarchy łacińskiego. I oni niosą gałązki palmowe. Przedstawiciele wszystkich głównych klasztorów niosą gałązki palmowe. Uprzywilejowaną gałąź niesie kościelny z Bazyliki Grobu Pańskiego.

Przy śpiewach psalmów, przy śpiewach innych pieśni przewidzianych liturgią Niedzieli Palmowej udają się w ramach tej procesji do Starego Miasta. Zwykle jest to wielkie widowisko nie tylko dla mieszkańców, dla muzułmanów ale dla turystów, dla pielgrzymów którzy tłoczą się wzdłuż procesji; nie tylko przy wyjściu procesji ale zwłaszcza przy wejściu do Starego Miasta Jerozolimy. Cała uroczystość kończy się na dziedzińcu klasztoru Ojców białych. Jest uroczyste nabożeństwo na zakończenie procesji Niedzieli Palmowej.