Fonte Colombo
	Wydarzenia związane z tym świętym miejscem: Redakcja Reguły, Operacja oczu, Cudowny obiad.
Nazwa sanktuarium Fonte Colombo wywodzi się z języka łacińskiego: Fons Columbarum, czyli "Źródło Gołębi". Tak miał nazwać św. Franciszek małe źródełko wytryskające u podnóża góry, kiedy przybył tu po raz pierwszy w 1217 r.
	Kościół, prosty i skromny, jest poświęcony św. Franciszkowi. Został wybudowany w pierwszej połowie XV w. Płaskorzeźbę w ścianie po prawej stronie wykonał brat Giovanni z Pizy w 1645 r. Przedstawia ona legendarną interpretację powstania Reguły franciszkańskiej, zatwierdzonej przez papieża Honoriusza III w 1223 r. Św. Franciszek poszcząc i modląc się w tej pustelni, ułożył nową Regułę dla swego Zakonu. Brat Eliasz, sprawujący wówczas rządy w Zakonie, i prowincjałowie włoscy dowiedziawszy się o tym przyszli do Fonte Colombo, by oświadczyć Franciszkowi, że Reguła, którą napisał, jest za surowa i niemożliwa do zachowania. Franciszek wielce rozgoryczony zwrócił się twarzą ku niebu, prosząc Chrystusa, ażeby dał poznać przybyłym, że Reguła pochodzi w całości z Jego natchnienia. I w tym momencie wszyscy usłyszeli głos Chrystusa, mówiącego z wysoka: "Franciszku, nie ma nic twojego w Regule, bo wszystko w niej pochodzi ode mnie. I chcę, ażeby zachowywano ją co do litery i bez tłumaczeń". Brat Eliasz i prowincjałowie, usłyszawszy te słowa, odeszli zawstydzeni i przerażeni. Zwierciadło doskonałości I
	Rzeźba Chrystusa na krzyżu i św. Franciszka klęczącego u stóp Zbawiciela, wykonana w drzewie, pochodzi z XVII w. Na ścianie nawy, po przeciwnej stronie, XV-wieczna kopia obrazu "Madonna del Popolo", z rzymskiego kościoła Santa Maria del Popolo. Witraże zdobiące kościół zostały wykonane przez artystę Cesare Picchiarini w 1926 r. Żelazna brama po lewej stronie kościoła otwiera dostęp do groty św. Franciszka i kaplicy św. Marii Magdaleny. Alejka, którą schodzi się do groty skalnej, została wybudowana w XVII w., a w roku 1745 ozdobiono ją majolikowymi stacjami Drogi Krzyżowej ze szkoły neapolitańskiej.
	Strome schody prowadzą najpierw do groty brata Leona. Tuż za nią można zobaczyć wewnątrz małej chatki pień drzewa, na którym miał się ukazać Chrystus, kiedy ustnie aprobował Regułę franciszkańską. W XVII w. drzewo obaliło się. Pień jego zabezpieczono w tym miejscu, a z reszty brat Giovanni z Pizy wykonał płaskorzeźbę, obrazującą aprobatę reguły. Schodząc trochę niżej, dochodzi się do rozpadliny skalnej, czyli groty św. Franciszka. Tutaj właśnie Święty odbył post czterdziestodniowy o chlebie i wodzie, zanim ułożył Regułę dla swego Zakonu. Drewniany krzyż przypomina, że św. Franciszek, przebywając w miejscach samotnych, miał zwyczaj stawiać krzyż i przed nim rozpamiętywać Mękę Pańską. Nad grotą stoi kaplica św. Michała Archanioła, zbudowana wkrótce po śmierci św. Franciszka.
Kaplica św. Marii Magdaleny pochodzi z XII w., a więc istniała za czasów św. Franciszka, który lubił przychodzić tutaj na modlitwę. W absydzie fragmenty fresków w stylu bizantyńskim z XII w. Na prawej ścianie dwa freski z XV w. Pierwszy przedstawia św. Marię Magdalenę, drugi zaś bł. Kingę, księżnę polską. Fresk na lewej ścianie wyobraża św. Klarę (XVII w.). We wnęce okiennej na lewej ścianie widoczny jest znak T (tau), namalowany przez św. Franciszka. Litera T jest biblijnym znakiem zbawienia i wyobraża krzyż, przez który Chrystus odkupił świat. Mówi o nim już prorok Ezechiel w 9 rozdziale swojej księgi, opisując otrzymane widzenie. "Oto Bóg wysłał sześciu aniołów do miasta Jerozolimy z poleceniem, aby ukarali śmiercią wszystkich ludzi czyniących nieprawość. Inny anioł natomiast otrzymał zadanie kreślić znak T na czołach ludzi sprawiedliwych i ci nie mieli ulec zagładzie".
Znak T był rozpowszechniony w średniowieczu i wierni znali jego symbolikę. To jednak, że św. Franciszek stał się gorliwym czcicielem i apostołem Tau, zawdzięcza się Soborowi Laterańskiemu IV (1215 r.), w którym Święty prawdopodobnie brał udział jako założyciel i głowa nowego zakonu. Papież Innocenty III w mowie inauguracyjnej, nakreślając cel soboru - odnowę Kościoła pod względem duchowym i dyscyplinarnym - powiedział między innymi: "Tau jest ostatnią literą alfabetu hebrajskiego, a jego kształt wyobraża krzyż. Tau jest znakiem, który nosi się na czole, jeśli pragnie się kierować w życiu nauką Krzyża, jeśli, jak mówi Apostoł, ukrzyżowało się swe ciało z jego namiętnościami i pożądliwościami, jeśli ze św. Pawłem chce się powiedzieć: "Co do mnie, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stal się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata (Ga 6,14)... Bądźcie więc rycerzami Tau i Krzyża... Dostąpią miłosierdzia ci, którzy będą nosić Tau na znak pokuty i życia odnowionego w Chrystusie". Franciszek słyszał apel papieża mobilizujący do nawrócenia i pokuty. Słowa Namiestnika Chrystusa przyjął jako skierowane wprost do siebie. Odtąd stał się gorliwym apostołem Tau. Kreślił je na swoim czole i na czołach braci, malował je w grotach, podpisywał nim swoje listy kierowane do braci czy wiernych. Tau jako symbol pokuty było ulubionym tematem jego kazań. Parę kroków od kaplicy św. Marii Magdaleny znajduje się mały dom, który św. Franciszek otrzymał w darze razem z kaplicą W 1217 r. w nim Święty przeszedł wspomnianą operację oka i tu poczęstował obiadem swego lekarza. W XV w. dobudowano do tegoż domu niewielki klasztor na nowicjat.