San Damiano
Wydarzenia związane z tym świętym miejscem: Remont kościółka, Pieśń słoneczna, Ostatnie pożegnanie Franciszka przez Klarę, Zmuszenie Saracenów do ucieczki, Święta Klara - patronka telewizji, Symbolika krzyża San Damiano.	Kościół św. Damiana, który powstał prawdopodobnie w VII lub VIII w., pomimo prac konserwatorskich przeprowadzanych w ciągu wieków, pozostał w zasadzie taki sam, jakim znał go św. Franciszek. Jesienią 1205 r. Franciszek, którego łaska Boża zaczynała już przemieniać, wszedł po raz pierwszy do tego małego kościoła. Podczas modlitwy wydało mu się, że wielki krzyż bizantyński przemawia do niego (oryginał tego krzyża znajduje się teraz w bazylice św. Klary). "Gdy przechodził koło kościoła św. Damiana, wewnętrzny głos rzekł mu, by wszedł tam na modlitwę. Wszedł więc i gorliwie zaczął się modlić przed wizerunkiem Chrystusa na krzyżu, który przemówił do niego łagodnie i słodko, mówiąc mu: "Franciszku, nie widzisz, że mój dom chyli się ku ruinie? Idź więc i napraw go dla mnie". Drżący i zdumiony odparł: "Chętnie to uczynię, Panie". Myślał, że chodziło o kościół św. Damiana, któremu z powodu. starości groziła całkowita ruina. Słowa te napełniły go wielką radością i zapaliły światłem, bo w duszy swej prawdziwie odczuł, że to Ukrzyżowany Chrystus przemówił do niego" (Legenda trzech towarzyszy, 13). Siostry klaryski mieszkały tu w latach 1212-1260.
	Wnętrze kościoła Atmosfera miejsca, sczerniałego ze starości i pogrążonego w mistycznym półmroku, pomaga do skupienia i modlitwy. Na prawo obok drzwi wejściowych jest mały otwór - to tam św. Franciszek rzucił pieniądze za sprzedaż konia i sukna, które pragnął przeznaczyć na remont świątyni, lecz miejscowy kapłan nie chciał ich przyjąć. Nad ołtarzem wisi kopia krzyża, z którego Chrystus przemówił do Franciszka. W absydzie - fresk Madonny z Dzieciątkiem w otoczeniu św. Rufina i św. Damiana (styl bizantyński). Pośrodku prezbiterium stoi zabytkowy pulpit na kamiennym piedestale.
	Chór świętej Klary Stalle i dwa pulpity zachowały się do dziś od czasów św. Klary. Na jednym pulpicie leży lista pierwszych klarysek. To miejsce daje obraz pierwotnego ubóstwa franciszkańskiego. Tutaj można wniknąć w głęboki sens jego wartości duchowych. W rogu po lewej stronie zachowały się ślady dawnych drzwi wejściowych do chóru. Według legendy tutaj skrył się młody Franciszek, kiedy szukał go ojciec.
	Ogródek świętej Klary W miejscu dawnego konwentu, skąd rozpościera się wspaniały krajobraz Doliny Spoletańskiej, św. Klara miała swój maleńki ogródek. W pobliżu, na dole, znajdował się szałas z wikliny, w którym św. Franciszek, stygmatyzowany i bardzo cierpiący, spędził dłuższy czas w okresie zimy 1224/1225. Właśnie tutaj ułożył swój Hymn stworzeń. Z ogródka przechodzi się do oratorium św. Klary, który zdobią freski z XIV w. Można tu zobaczyć cenne pamiątki: dzwonek używany przez św. Klarę, brewiarz przepisany rzekomo przez br. Leona, kustodię z kości słoniowej do przechowywania Eucharystii, krzyż biskupi św. Bonawentury i inne.
	Dormitorium świętej Klary W tej sali siostry klaryski spały na ubogich posłaniach ustawionych wzdłuż ściany. Krzyż i kwiaty znaczą miejsce św. Klary. Spędziła ona tutaj długie dni swojej choroby, w czasie której zaszczyciły ją odwiedzinami wybitne osobistości, m. in. w przeddzień jej śmierci przybył tu sam papież Innocenty IV. W noc Bożego Narodzenia, nie mogąc z powodu choroby uczestniczyć we Mszy św., za łaską Bożą oglądała "jakby na ekranie" cały przebieg uroczystości w bazylice św. Franciszka w Asyżu. Z tego powodu papież Pius XII ustanowił ją patronką telewizji. Klara zmarła w dormitorium 11 sierpnia 1253 r. Na ścianie frontowej jest zawieszony krzyż z drzewa nieznanego rzeźbiarza z XIV w.
	Wirydarz Wirydarz, o harmonijnej i bardzo prostej architekturze, jest oazą pokoju, gdzie milczenie przerywa jedynie szczebiot jaskółek, które gnieżdżą się tutaj bardzo licznie. Według zeznań zawartych w aktach Procesu kanonizacyjnego, w tym miejscu chora św. Klara we wrześniu 1240 r. wybłagała w modlitwie przed Najświętszym Sakramentem uwolnienie obleganego klasztoru i miasta od Saracenów Fryderyka II.
	Refektarz W tym ubogim refektarzu klasztornym św. Klara i jej współsiostry zbierały się na skromne posiłki. Miejsce Świętej jest zaznaczone krzyżem w blacie stołu - tam, gdzie stoją zawsze świeże kwiaty. W 1228 r. gościł tu papież Grzegorz IX. Nad refektarzem wznosi się skrzydło dawnego klasztoru z celą św. Agnieszki, rodzonej siostry św. Klary.