|
Najstarszą budowlą w kompleksie sanktuarium jest kaplica Matki Bożej Anielskiej, która powstała w latach 1216-1218 z inicjatywy św. Franciszka, a fundusze na nią dał hrabia Orlando Catani. W 1250 r. znacznie ją powiększono. Ołtarz główny zdobi terakota Andrea Della Robbia, przedstawiająca Wniebowzięcie NMP. Nad ołtarzami bocznymi dwie inne terakoty: Narodzenie i Złożenie Chrystusa do grobu, wykonane przez Giovanni Della Robbia, syna Andrea. Do kaplicy Matki Bożej Anielskiej przylega bazylika Wniebowzięcia NMP, wzniesiona w latach 1348-1509. W pierwszym ołtarzu na prawo od wejścia znajduje się terakota Madonna del Rifugio. Jej autorem jest któryś z rodziny Della Robbia. Nieco dalej, w kaplicy zamkniętej żelazną kratą, przechowywane są relikwie św. Franciszka (m.in. kawałek płótna zmoczonego krwią, która wypływała z rany jego boku po otrzymaniu stygmatów) i innych świętych. Bliżej ołtarza głównego, w dwóch kapliczkach, usytuowanych po prawej i lewej stronie nawy, można zobaczyć dwa inne arcydzieła A. Delta Robbia Narodzenie Chrystusa i Zwiastowanie. Tego samego artysty jest terakota w kaplicy obok, przedstawiająca Wniebowstąpienie Chrystusa. Pod głównym ołtarzem złożone są śmiertelne szczątki bł. Jana z Alwernii (zm. 1322). Bazylikę z kaplicą stygmatów łączy tzw. "Korytarza stygmatów", długości 78 m i 4 m szerokości, został wybudowany w 1578 r., aby ułatwić zakonnikom dojście do kaplicy, bowiem od połowy XV w. franciszkanie mają zwyczaj udawać się procesjonalnie dwa razy na dzień, po modlitwie porannej i po nieszporach, na modlitwę do miejsca stygmatyzacji św. Franciszka. Malowidła, zdobiące ściany korytarza, przedstawiają sceny z życia Świętego z Asyżu. Mniej więcej w połowie korytarza małe drzwi prowadzą do groty, w której św. Franciszek modlił się i odpoczywał w nocy na gołej skale. Idąc dalej korytarzem, dochodzimy najpierw do kaplicy Krzyża Świętego lub Drugiej celi św. Franciszka, zbudowanej na miejscu, gdzie Święty mieszkał w nędznym szałasie podczas swego postu 40-dniowego przed uroczystością św. Michała Archanioła w 1224 r.
|
|
Kaplicy Świętych Stygmatów, zbudowana w 1263 r., wznosi się na skrawku góry, która była świadkiem cudu stygmatyzacji. Pośrodku kaplicy znajduje się miejsce, przykryte szyba w kształcie rombu, na którym św. Franciszek modlił się w momencie, kiedy Chrystus wycisnął na jego ciele znamiona swojej Męki. Ścianę centralną kaplicy pokrywa w całości terakota A. Della Robbia, przedstawiająca Ukrzyżowanie. Dzieło to, wspaniale harmonizujące z wydarzeniem, które tu się dokonało, artysta wykonał specjalnie do tej kaplicy. Przez oszklone drzwi wychodzi się potem na zewnątrz, by małym korytarzykiem obejść krawędź góry nad przepaścią, głęboką 4o m, skąd roztacza się piękna panorama krajobrazu okolic Alwernii. W sąsiedztwie placu przed bazyliką znaj duje się piętnastowieczna kaplica św. Marii Magdaleny. Stoi ona w miejscu, na którym hrabia Orlando Catani zbudował dla św. Franciszka szałas, kiedy przybył on po raz pierwszy na Alwernię. Skała umieszczona w ołtarzu służyła Świętemu za stół. Na niej miał kilkakrotnie zasiadać sam Chrystus, kiedy ukazywał się św. Franciszkowi i z nim poufale rozmawiał. Tutaj we wrześniu 1224 r. św. Franciszek napisał na kawałku pergaminu swoją modlitwę, znaną jako "Pochwala Boga", która jest świadectwem całkowitego zjednoczenia jego duszy z Bogiem. Oto jej tekst w przekładzie poetyckim R. Brandstaettera:
Jesteś Święty,
Pan Bóg jedny,
Który czynisz dzieła cudowne.
Jesteś mocny,
Jesteś wielki,
Jesteś najwyższy.
Jesteś Królem Wszechmocnym,
Ty,
Ojciec Święty,
Król nieba i ziemi.
Jesteś Troisty i Jedyny
Pan i Bóg,
Dobro wszelkie.
Jesteś Dobrem,
Wszelkim Dobrem,
Najwyższym Dobrem,
Panem i Bogiem
Żywym i Prawdziwym.
Jesteś miłością,
Umiłowaniem,
Jesteś mądrością,
Jesteś pokorą,
Jesteś cierpliwością,
Jesteś bezpieczeństwem,
Jesteś spokojem,
Jesteś radością i wesołością,
Jesteś sprawiedliwością i miarą,
Jesteś wszelkim dostatnim bogactwem,
Jesteś pięknem,
Jesteś łagodnością,
Jesteś opiekunem,
Jesteś stróżem i obrońcą,
Jesteś mocą,
Jesteś ochłodą,
Jesteś naszą nadzieją,
Jesteś naszą wiarą,
Jesteś naszym wielkim upojeniem,
Jesteś naszym życiem wiecznym,
Wielki i cudowny Panie,
Wszechmocny Boże,
Miłosierny Zbawicielu.
Brat Masseusz, który był razem z św. Franciszkiem na Alwernii w 1224 r., przekazał, że Święty opuszczając to miejsce żegnał je tymi słowami
Żegnam was, Bracia ukochani,
Moje ciało od was odchodzi,
Ale duch przy was pozostaje.
Z Bratem Leonem wracam do Porcjunkuli
I nigdy już tutaj nie powrócę.
Żegnajcie, ukochani Bracia,
I żegnaj świecie, który tutaj pozostawiam.
O, żegnaj góro Alverno,
Nawiedzona przez zastępy aniołów.
Żegnaj sokole, który budziłeś mnie o świcie.
Dziękuję ci za twoją troskliwość,
Którą mnie obdarzałeś.
Żegnaj kamieniu, na którym się modliłem.
Już nigdy, nigdy nie zobaczę cię więcej.
Żegnaj kościele Panny Maryi,
Żegnaj Matko Wiecznego Słowa,
Miej w opiece moich synów,
Których dzisiaj opuszczam.
|
